Czy wejście Polski do UE zmieniło coś w dopuszczaniu do produkcji spożywczej sztucznych dodatków do żywności?
Prawo krajowe przed wejściem Polski do Unii, jak też unijne reaguje według takiego schematu:

1. Zgłoszenie przez producentów wniosku o dodanie nowej substancji do listy obecnie dopuszczonych
2. Ocena bezpieczeństwa przez uprawnione instytucje
3. Gdy wynik bezpieczeństwa jest pozytywna i jest uzasadnienie technologiczne, substancja chemiczna jest włączana do listy

Polskie prawo w zakresie substancji dodatkowych (przed przyjęciem ustawodawstwa unijnego) było odzwierciedleniem ówczesnych potrzeb krajowych firm – zawierało pozytywnie sprawdzone propozycje zastosowań substancji dodatkowych zgłoszonych przez krajowych producentów.
Stopniowo, w miarę otwierania się rynku polskiego i rozszerzenia naszej produkcji zwiększały się potrzeby krajowych producentów w zakresie substancji chemicznych.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 12 2000 r., oraz następne z dnia 17 marca 2003 roku, posiadały już elementy ustawodawstwa unijnego, a aktualnie obowiązujące rozporządzenie jest pełną kopią ustaw UE.
Ustawodawstwo unijne w sprawie substancji dodatkowych odwzorowuje potrzeby firm z 25 krajów, dlatego jest tak obszerne.
Niektóre państwa członkowskie do tej pory chronią niektóre swoje produkty przed substancjami chemicznymi - Decyzja nr 292/97/WE z dnia 19 12 1996 r. w sprawie stosowania przepisów krajowych zabraniających stosowania pewnych dodatków w produkcji określonych wyrobów spożywczych o produktach tradycyjnych: austriackie prawo o wyrobach mlecznych.
Należy pamiętać, że byłe krajowe ustawodawstwo w zakresie substancji dodatkowych w wielu paragrafach wyprzedzały obowiązujące prawo UE – dodane obecnie zmiany przepisów dyrektywy 95/2/WE w zakresie azotanów używanych w wyrobach mięsnych są odbiciem polskich przepisów obowiązujących przed zastosowaniem przez nasz kraj wymagań w/w dyrektywy.
Zagadnieniami ochrony prawnej zajmuje się adwokat z Kancelarii Adwokackiej w Warszawie.